Մեր միակին հանդիպելու բերկրանքը մեծ պարգև է, ու բոլոր մարդիկ կարող են արժանանալ այդ պարգևին: Սակայն, ցավոք սրտի, ոչ բոլորն են պատրաստ ընդունել այդ պարգևը կամ որ ավելի ցավալի է՝ չեն գիտակցում, որ արդեն ունեն: Ժամանակակից մարդու կյանքն այնքան լեցուն է սթրեսներով, այնքան շատ են ցածր ինքնագնահատականի տանող ինքնանվաստացնող պատկերացումները, որ հաճախ մարդիկ չեն նկատում, որ նա, ում փնտրում են, իրենց կողքին է: Հետևաբար պետք է ցրել չիմացության խավարը, որպեսզի չլինի այնպես, որ երբ նա հայտնվի ձեր կողքին, հանկարծ իրար չտեսնենք։ Իմ փորձառությամբ՝ հանդիպման ժամանակն այն պահն է, երբ սկսում ես տեսնել կողքինիդ, երբ նա, ում համար պատրաստ ես, նույնպես պատրաստ է, ու կարոտի ուժով սկսում եք ձգել իրար։

«Այն մեկը, ով իմն է»՝ մարդիկ են, ում հետ բոլոր մակարդակներում՝ մտային, հուզական, հոգևոր և մարմնական, կապված ես միևնույն հաճախականության ալիքներով: Այդ կապվածությունը անդրանցում է տարածությունը և ժամանակը ու չի ենթարկվում Երկիր մոլորակի վրա գործող ֆիզիկայի օրենքներին ու կանոններին: Այսպիսի կապվածություն ունեցող մարդիկ հարաբերության մեջ խորը ներդաշնակություն են ապրում: Ո՞վ է այդ մեկը և արդյո՞ք նա միակն է: Իրականում նա միակն է իմ համար, բայց նա մեկը չէ, նրանք հոգնակի են: Որպեսզի հասկանալի դառնա, թե ինչ եմ ասում, պատկերացրեք, որ հոգնակին խիտ նյութ է, և նա՝ ով ինձ հանդիպում է, այդ նյութից դուրս եկած-մարմնավորված առանձին մեկն է, իրեն բնորոշ ֆիզիկական առանձնահատկություններով՝ դեմքի որոշակի գծեր, հասակ, մաշկի գույն…, հոգեբանական առանձնահատկություններ՝ բնավորություն, խառնվածք, նախասիրություններ, ճաշակ… Սակայն նյութը, որից կազմված է իմ միակը, կիսում են շատերը՝ մի խումբ մարդիկ: Խմբին պատկանող յուրաքանչյուր էակ այդ նյութից է: Նյութն ընդհանուր է և մեկն է, իսկ նյութը մարմնավորողները շատ են, և գերագույն վայելք է, երբ առնվազն երկուսը հանդիպում են:

Մենք տարբեր ֆիզիկական մարմիններ ունենք, տարբեր հոգեբանական մակերեսներ ենք կրում, որով հարուստ ենք ու հպարտ, բայց խորքում մեկս մյուսն ենք: Միևնույն Նյութից պոկված երկու առանձին մարդ անպայմանորեն սիրեցյալներ չեն, նրանք կարող են լինել հրաշալի բարեկամներ, անփոխարինելի գործընկերներ, նվիրյալ ընկերներ, նրանք կարող են լինել նույն կամ տարբեր սեռի և անգամ անսեռ: Ու եթե արտաքնապես այդ միությունները տարբեր գործառույթներ են իրականացնում՝ հետապնդելով տարբեր նպատակներ, ներքուստ նրանք բոլորն էլ մեկն են։

Նա, ով իմ արժանի կեսն է, իմ կյանքում կատարում է մի զարմնահրաշ դեր՝ նա հաղթահարում է փոփոխման հանդեպ իմ դրսևորած դիմադրությունը և երբ նա գնում է, ես այլևս առաջվանը չեմ, նա ինձ թողնում է հարստացած, վերածնված, առողջացած, ամբողջացած: Նա՝ այդ միակը, անհնարին է դարձնում իմ լճացումը, ճահճացումը, նա հաղթում է մահացածը, Նա իմ ուսուցիչն է, իմ մթության լույսն է, իմ լուսնի արևն է: Նա արտացոլում է իմ ներքին թաքույց ցանկությունները, վախերը, կարիքները, ինչպես նաև իմ խորքային գեղեցկությունը և հզոր կողմերը: Սրա շնորհիվ նա օգնում է ինձ աճել և հասունանալ՝ հուզական, հոգեբանական և հոգևոր առումներով: Ձևափոխությունը, որ նրա շնորհիվ տեղի է ունենում իմ ներսում, կարող է ընթանալ մի քանի ժամվա մեջ կամ ձգվել տասնյակ տարիներ, երբեմն մի ամբողջ կյանք, բայց ամեն դեպքում Միակը նա է, ով ձգում է ինձ միայն դեպի վեր, հասցնելով դեպի իմ կատարյալ ես-ի հիմքը: Եթե պատկերացնենք, որ մարդը գագաթներով իրար կպած երկու անջատ բուրգ է, ապա իմ կեսի հետ հանդիպումը նշանավորվում է նրանով, որ այդ հանդիպումից հետո բուրգերից ստորինը իր գագաթով սկսում է վեր ընթանալ մինչև հասնի վերին բուրգի հիմքին։ Այսպիսով, իմ կեսը նա է, ում շնորհիվ բուրգերը հատվում են և ծնվում է Նորը, ծնվում եմ ԵՍ:

Պետք չէ մտածել, որ իմ կեսը ինձ հաճույք պարգևողն է և, որ այդ հարաբերություններում ամեն ինչ սահուն և հարթ է ընթանում, սա բնավ ճիշտ չէ: Շատ հաճախ հակառակն է՝ կեսը նա է, ով մեզ ամենաշատն է ցավեցնում, հատկապես, եթե ես խորը վերքեր եմ ժառանգել մանկությունից, դոգմատիկ եմ, պարանոյալ, կախյալ, համառ, ռոմանտիկ.. Բայց նա՝ այդ միակը, նա է, ով ստիպելու է ինձ ազատվեմ հենց ինձնից, դուրս գամ ինքս իմ միջից, ինչպես օձն է դուրս գալիս ինքն իրենից, երբ արտանետում է հին մաշկը:

ՈՒրեմն՝ նա, իմ կեսը նա չէ, ով բերում է քուն, այլ նա՝ ով արթնացնում է, Միակը նա չէ, ում հետ քնում են, այլ նա ում հետ չեն քնում երբեք: Իսկ, եթե անգամ քնում են, ապա հերթափոխով:

Բայց միշտ չէ, որ հանդիպումը միայն տանջալից է, հատկապես երբ խոսքը գնում է սիրառատ զույգի մասին: Սեռական հաճույքը, որպես պարգև, փոխհատուցում է տառապանքի ցավը: Նա՝ իմ կեսը, զգում է ինձ ու հաղորդակցվում այն նյութի հետ, որից կազմված է իմ էությունը, ու նա գիտի, թե ինչպես վարվի դրա հետ: Իհարկե մեծ բան է կախված նաև ինձնից, ինչքան պատրաստակամ եմ փոխվելու, ինչքան բաց եմ փոփոխությանը ու կառչած չեմ ունեցվածքիցս, այնքան անցավ է ձևափոխումս: ՈՒ նաև դասեր տալուց նա խոսում է մի այնպիսի աներևույթ ձայնով, որ մոռացնել է տալիս ցավի առկայությունն ու կենտրոնացնում ձևափոխմանս վրա:

Իսկ ինչու է պետք ձևափոխվե՞լ։ Մի պարզ պատճառով, որպեսզի գա Նորը: Ահա թե ինչու են մարդիկ այդպես ուրախանում և աչքալուսանք տալիս, երբ երեխա է ծնվում, քանի որ երեխան խորհրդանշում է Նորը: Երբ մի քանի հոգիներ, ովքեր նույն նյութից են, հավաքվում են գլուխ գլխի, տեղի է ունենում հրաշք, այդ հրաշքը կոչվում է ծնունդ: Սա էվոլյուցիա ասվածն է, որը նշանակում է նորի գալուստ: Պատմության մեջ բոլոր նշանակալի փոփոխությունները տեղի են ունեցել նյութի խտացումից: Միևնույն նյութից կազմված մարդկանց հանդիպումը էվոլյուցիայի առաջընթացն ապահովող խթան է, հանուն ապագա սերունդների, ովքեր շարունակելու են սկսված գործը, ու սա հավերժ ընթացք է:

Սոցիալական հարաբերություններում չկա առավել բովանդակալից փորձառություն, քան միևնույն նյութից բաղկացած խմբի ներկայացուցչի հետ շփումն է: Դրա պատճառով են դեմոկրատ երկրներում ձևավորվում տարաբնույթ, բազմահազարավոր խմբեր: Խմբում միմյանց հետ ամուր փոխկապվածության գիտակցումն է, որ տանում է զարգացման, կյանքի զգացողության: Սրանով պորնոգրաֆիան տարբերվում է իրական սիրային սեքսից, որտեղ առաջինը ստվերների հարաբերումն է, մակերեսային երևութականություն, իսկ երկրորդը՝ նյութի բովանդակային մարմնավորումը: Պորնոգրաֆիայի դեպքում մենք օգտագործում ենք ուրիշին որպեսզի անձնանական հաճույք ստանանք, իսկ սիրո դեպքում մեր միակ նպատակը դիմացինին հաճույք պարգևելն է:

Հիմա անդրադառնանք այն օբյեկտիվ տարբերակիչ ազդանշաններին, որոնցով կարելի է հասկանալ, որ հանդիպել ես նրան: Ամենաօբյեկտիվ ազդանշանն աչքերն են տալիս: Հայացքները հանդիպում են իրար ու ոչ մեկի մտքով չի անցնում աչքերը փախցնել իրարից: Մագնիսական անհասկանալի ձգողություն է գոյանում երկուսի միջև: Զրույցը ուժ է հաղորդում ու ծավալվում ժամեր, որոնք սակայն թվում են րոպեներ: Զրույցն ընթանում է միևնույն լեզվով, յուրահատակուկ, միայն տվյալ զույգին հասկանալի լեզվով, որը կողքից լսողին խենթերի զրույց կարող է թվալ, երբեմն կարիք չկա անգամ խոսելու, ամեն ինչ պարզ է առանց խոսքի: Իրար հանդիպած կեսերը Նույն բանն են խորհում և շատ հաճախ նրանցից մեկը կես վայրկյան առաջ հնչեցնում է հենց այն, ինչը մյուսի լեզվի ծայրին էր: Խոսակցությունը ծավալվում է անկաշկանդ, այն տանում է դեպի հեռուներ, դեպի խորքեր՝ սնուցելով, ուժեղացնելով երկուսին: Կեսը հայտնվում է ճիշտ այն պահին, երբ օդի չափ անհրաժեշտ էր: Նա արտացոլում է մեր ուժեղ կողմերը, մենք դադարում ենք պաշտպանվել, մարմինը հանգստանում է, դառնում ենք, ինչպիսին որ կանք, մարմինները ձգվում են իրար ու պատրաստ են ամբողջացմանը: Ահա, թե ինչպես է սկսվում իրական սեռային մերձեցումը:

Անգամ եթե օվկիանոսի տարբեր ալիքներ տարբեր խառնվածք ու կազմվածք ունեն, տարբեր նպատակ ու հեռանկար, բոլորն էլ, միևնույն է՝ օվկիանոս են: Հայր մեր… Հայր՝ եզակի, մեր՝ հոգնակի…

Փակել

Իհարկե, ռոմանտիկ լինելը պաշտպանում է կյանքի դառնություններից ու ինչ-որ տեղ հարմարողական նշանակություն ունի, սակայն ռոմանտիկ վերաբերմունք տածելով մարդկանց ու աշխարհի հանդեպ՝ կտրում ենք մեզ իրականությունից: Եթե ինչ-որ մեկը կամ ինչ-որ բան այս աշխարհում չի համապատասպանում մեր պատկերացրած իդեալին, ռոմանտիզմը հերքում է այդ փաստը: Ուստի վարդագույն ակնոցներով աշխարհին նայելը աղավաղում է ճշմարտությունը: Եվ ինչքան շատ աղավաղենք իրականությունը, այնքան շատ ենք հետո զղջալու և տառապելու: Սյս ճշմարտությունը հասկանալով` ռոմանտիկ մարդիկ իբրև այլընտրանք, ընտրում են պրագմատիզմը, ինչն էլ նրանց դարձնում է ցինիկ, ջղային, դառնացած, ատելությամբ լցված ու դեպրեսիվ:

Ինչո՞ւ են ռոմանտիզմով լցված մարդիկ տառապում մտերիմների հետ հարաբերություններում: Որովհետև նրանց հոգին պատսպարած դյուրահավատ անմեղությունը ներս է թողնում միայն իրականության իդեալիստական պատկերները: Բայց ակնոցները կոտրվելու հակում ունեն, դե հիմա պատկերացրեք՝ ինչ տեղի կունենա, եթե մի օր կոտրվեն այդ վարդագույն ակնոցները: Ակնոց կրող մարդիկ կհավաստեն ասածս, քանի որ իրենց մաշկի վրա զգացածել են, թե դա ինչ է: Առանց ակնոցների` աշխարհը հանկարծ, մի ակնթարթում կորցնում է իր նախկին հստակությունը, խավարում է, ու տիրում է անպաշտպանության մի անհաղթահարելի զգացում, կարծես թե բոլորովին մերկ ես մնացել` ի ցույց հանված անվերահսկելի վտանգավոր աշխարհին: Անպաշտպանության այս անտանելի վիճակը հաղթահարելու համար ռոմանտիզմի հակված շատերը շտապում են անմիջապես նոր ակնոց դնել, որն այս անգամ ուրիշ պրիզմայով է բեկում աշխարհը՝ ցինիզմի, աուտիզմի, նիհիլիզմի, սեքսիզմի և մնացած -իզմերի: Նայեցեք ձեր շուրջը և հաստատ շրջապատում կտեսնեք մարդկանց, ովքեր պաշտպանվում են ցինիզմի, ջղայնության, հիպերֆեմինային կեցվածքի կամ մեկուսացման վահանների ետևում:

Երբ մենք սիրահարվում ենք ու մեզ թվում է, թե վերջապես գտել ենք մեր երկրորդ կեսին ու հանգստացած շունչ ենք քաշում, որ ահա, մեր բոլոր խնդիրներն այլևս լուծված են, երբ մենք ապրում ենք ինտիմ մտերմության ամենակրքոտ րոպեները և միաձուլման բերկրալի զգացումը, գալիք հիասթափությունն անխուսափելի է: Նախքան ամուսնությունն ամեն ինչ ռոմանտիկ է, սեքսոլոգիայում նույնիսկ հատուկ եզրույթ են օգտագործում՝ ռոմանտիկ լիբիդոյի փուլ, որի ընթացքում հարաբերությունները ոգեշնչող են, թեևեր պարգևող, տիրում է յուրատեսակ թմրածության զգացում, կարծես մշտապես հաճույքի մեջ լինես: Ամուսնության առաջին տարվա ավարտից սկսած, իսկ գուցե և ավելի շուտ, որոշ դեպքերում նույնիսկ հենց առաջին ամուսնական գիշերից հետո, շատերի թևերը կարծես պոկվում են, ու ցավով գահավիժում են ցած: Սկսվում է ընտանեկան կյանքի դժոխային փուլը, զգում ես, թե ինչքան ոչ ադեկվատ ես, իջնում է ինքնագնահատականը, տագնապի և անհանգստության աճող զգացումները դառնում են անվերահսկելի, հուսահատությունն ու ափսոսանքը կյանքը դարձնում են դատարկ և ունայն:

Միգուցե այն միտքը, որ մեր երկրորդ կեսը չի կարող լրացնել ու երջանկացնել մեզ, դիմադրություն առաջացնի: Բնական է, որ այդպես լինի, քանի որ ծնված օրվանից մեզ սովորեցնում են, որ կյանքի նպատակը պակասող կեսին գտնելն է, բոլոր հեքիաթներում, կինոներում, երգերում, գլխավոր սյուժեն այն է, որ սիրած տղան հասավ իր մուրազին, դուք էլ հասնեք ձեր մուրազին, ու նրանք ապրեցին երկար ու երջանիկ, ունեցան բազում զավակներ։ Ֆիլմի ավարտը։ Երբ ծնված օրվանից մեզ ներարկում են, որ մենք կիսատ ենք ու մեզ կարող է լրացնել միայն մեր սիրած անձնավորությունը, դժվար է ընդունել, որ դա այդպես չէ, բայց դժբախտաբար, իսկ միգուցե նաև բարեբախտաբար՝ դա այդպես է: Բարեբախտաբար, որովհետև հենց այն պահին, երբ հասկանում ենք, որ մեր ամբողջական լինելը կախված չէ մեր զուգընկերոջից, կատարյալ ու համապատասխանող զուգընկեր գտնելուց, մենք միանգամից, հենց այդ վայրկյանին տեղափոխվում ենք հանգստության դաշտ:

Անքննելի է, թե ինչքան լարվածություն է առաջացնում այն միտքը, որ մեր երջանկության բանալին գտնվում է ինչ-որ մեկի ձեռքին: Այս մտքից ծնվում են տագնապներ և դեպրեսիա: Մենք զոհ ենք դառնում այն մտածելակերպին, որ մեր երջանկությունը կախված է հաջող ամուսնությունից, ներդաշնակող զուգընկերոջ ընտրությունից: Ուրեմն՝ ինչ է մնում անել, եթե չենք ուզում տառապել՝ հրաժարվում ենք երջանկությունը դրսում փնտրելուց և սկսում ենք ներսից փնտրել մեր պակասող մասերը, ինքնալրացվել ու ամբողջանալ:

Բոլոր ժամանակների իմաստուն մարդիկ ասել են, որ մարդն ամբողջական է։ Ի՞նչ է սա նշանակում։ Սա նշանակում է, որ այն ամենն, ինչը մեզ երջանկացնում է դրսից, մի օր դադարում է գոյություն ունենալ, իսկ այն շնորհը, որը մենք կրում ենք ներսում, հավերժ մեր հետ է և երջանկության անսպառ աղբյուր է: Բոլորիս հայտնի է այն ցավը, որն ի հայտ է գալիս, երբ կորցնում եմ արտաքին աշխարհում գտնվող ինձ երջանկացնող թանկ բանը: Ու ինչքան էլ ամուր եմ բռնում, միևնույնն է, այն հեռանում է ինձնից՝ բռունցքից հոսող ավազահատիկների պես: Ես կորցնում եմ իմ սիրելի գնդակը, գրիչը, հեռախոսը, ավտոմեքենան, տունը, գործը, մարդուն, երեխային… Ես կորցնում եմ իմ մարմնի ինչ-որ մասը՝ կուրծքը, ոտքը, աչքը, երիկամը… կորցնում եմ իմ երիտասարդությունը, գեղեցկությունը, հույզերը, զգացմունքները, պատկերացումները, համոզմունքերը, կարծիքները… Բոլորն ապրել են կորստի ցավ ու գիտեն, թե ինչքան դառն է կորստի տառապանքը:

Կան և այնպիսինները, ովքեր կորցնում են այս բոլորը միասին, կորցնում են այն ամենը, ինչ թանկ էր իրենց համար, կորցնում են ամեն ինչ…: Եվ ի՞նչ է մնում տակը: Դատարկություն: Մենակություն: Մթություն: Խավար… Խելագարության հասցնող անվերջ խավար: Ու մի օր, մի պայծառ օր արթնանում ես, ու տեսնում, որ լույսի շող է նշմարվում, շատ նուրբ, մի հույլ շող, որն ուզում ես փայփայել, գրկել, գուրգուրել, բայց չես համարձակվում շարժվել, որ հանկարծ չկորչի, այդպես անշարժացած հայացքդ հառում ես այդ շողին ու առաջին անգամ կյանքում հասկանում, որ գտել ես այն, ինչ քեզ պակասել է, այնքան թանկ մի բան, որի ներկայությունն ամեն ինչ է: Շողը գնալով դառնում է է՛լ ավելի պայծառ ու բացվում է լույսը… Գիշերվա արևը: Ինչքան թանձր է եղել խավարը, այնքան հստակ են լույսի շողերը: Կյանքը սկսվում է նորից, բայց այս Արևի ներքո այն լրիվ ուրիշ է, այս արևի ճառագայթներից հալվում է այն ամենը, ինչն իմը չէ, արևը խանձում է ու սրբում օտարը, որից թուլանում էր լույսի ներթափանցումը:

Թափանցիկությունը հանգուցալուծված խնդիրներն են, երբ ներաշխարհի մթնոլորտն աղտոտող կարծիքները, պատկերացումները, համոզմունքները ցրվում և տարրալուծվում են։ Ամենն ինչ օտար է, արևի լույսից չքանում է, հալվում-գնում: Մնում է միայն այդ Արևի պայծառ լույսը, ջերմացնող ու կենսածին լույսը: Ամենևին չթերագնահատելով այս պահին տառապող հոգիների ցավը, հորդորում եմ կորուստ ապրող մարդկանց չհանձնվել ու շարունակել տառապանքի ճանապարհը դեպի անդունդ, որտեղ այս հրաշագործ լույսի ներքո կբացահայտվի, որ տառապանքը գալիս է միայն ու միայն մեր մտքերից, որոնք անգամ մերն էլ չէին, այլ հայտնվել էին այնտեղ շատ պատահական, ճակատագրի բերումով:

Մեր ամենախորքային պահանջը սիրելն ու սիրված լինելն է, սա շատ բնական պահանջ է, ու ես բացարձակապես դեմ չեմ ռոմանտիկ հարաբերություններին, ասածս միայն այն է, որ երջանկությունը չհիմնենք այս հարաբերությունների վրա: Երբ սկսում ենք մտածել, որ մեր ամուսինը կամ կինը մեզ պետք է տա այն ամենը, ինչ մեզ պակասում է, մենք մեզ թակարդն ենք գցում: Մեր կողակիցը չի կարող մեզ ապահովել այն ամենով, ինչի պակասը զգում ենք, մի հոգին չի կարող ապահովել մի ամբողջ համայնքի պարգևածը: Թույլ տվեք, որ այս միտքը տեղ գտնի ձեր ներսում և տառապանքի փակուղին անմիջապես կքանդվի, կբացվի ազատագրման դուռը: Այդ դռնով հեղեղի պես դուրս կհորդեն կուտակված զայրույթը, վիշտը, հիասթափությունը, խռովքը, միայնությունը, վախը: Խնդրում եմ դատարկեք ձեր տառապանքը, թույլ տվեք տառապանքը դուրս գա ձեր միջից, տառապանքը հոգնել է ձեզնից և ուզում է թողնել ձեզ, տվեք նրան այդ հնարավորությունը, բացեք դռները:

Իսկ մեր զուգընկերը, ընկերը, ամուսինը, կինը, ով չի կարող լրացնել ու ամբողջացնել մեզ, այս գործում մեկ այլ կարևոր դեր է խաղում` նրանք արագացնում են մեր այս ընթացքը դեպի անդունդ, նրանք արտացոլում են մեզ ու օգնում, որ տեսնենք ինքներս մեզ և հասկանանք, թե որ ճանապարհով պիտի ընթանանք: Նորից կրկնեմ, ռոմանտիկ հարաբերությունները ոչ թե լրացնում են մեզ, այլ օգնում որ ինքներս մոտենանք մեր լրիվությանը, այն մեր ներսում է, լրիվությունը մենք ենք:

Պլատոնական սիրո մեջ մեր սիրտը բաց է, ահա թե ինչու ազատության զգացումը լիուլի լցնում է մեզ, ու սա շատ նման է այն զգացողությանը, որը կոչվում է անպայմանական սեր, բայց դա միայն արտաքնապես է նույնը: Անպայմանական սեր ասելով նկատի ունեմ սերն առանց նախապայմանների, երբ ընդունում և սիրում ես մարդուն առանց նախապայմանների, անկախ այն ամենից, թե նա ինչ է ասում, զգում, անում, ինչ է մտածում, ինչին է հավատում: Միչդեռ ռոմանտիկ սիրո երջանկությունը պատրանք է: Ու դրանից կառչելը բերելու է տառապանքի: Ուրեմն` եթե չենք ուզում տառապել, հիշենք՝ սիրելու և սիրվելու մեր պահանջը շատ բնական ու շատ առողջ է, բայց սիրած անձնավորությունից չսպասենք ամեն ինչ, նա չի կարող լրացնել մեր բոլոր բացերը, իրականացնել մեր բոլոր երազանքները, երկնքից իջեցնել բոլոր աստղերը: Հիշենք, որ ինքներս մեզնից չենք փախչի, դեմ առ դեմ կանգնենք այն խնդրի առջև, որից փախչում ենք, չվազենք երջանկության ետևից, երջանկությունը ինքը կգա մեր դուռը թակելու, երբ այլևս ոչ մի հենարան չենք փնտրի:

Փակել

Երիտասարդ այս կինը մեկն է այն կանանցից, ովքեր մանկության տարիներին ենթարկվել են չարաշահման։ Ընդ որում՝ այստեղ բոլորովին կարևոր չէ չարաշահման բնույթը՝ ֆիզիկական, հոգեէմոցիանալ, թե սեքսուալ, ամեն դեպքում՝ չարաշահված երեխան չի կարողացել հանդարտեցնել իր ներաշխարհը փոթորկող հուժկու էմոցիոնալ ալիքները, որոնք հարվածներ են հասցրել ու խորը վերքեր բացել: Երեխայի հոգեկանը ինքնապաշտպանական քայլ է արել` Նա տարանջատվել է իր էմոցիոնալ աշխարհից՝ խզելով կապերն այդ աշխարհի ցանկացած զգացական դրսևորման հետ: Հոգեբուժական լեզվով ասած՝ տեղի է ունեցել դիսոցիացիա, որը կարելի է բնութագրել ինքնօտարում բառով: Իհարկե՝ «փշալարեր դնելով, պարիսպներ շարելով կամ դռնել փակելով» մենք մի կողմից պաշտպանում ենք մեր ներքին անդորրությունը, սակայն նույն այդ արգելքների պատճառով ինքներս ենք կտրվում մեր հոգուց և մարմնից, կյանքի զգայական բավականության հնարավորություններից, ազատության վայելքից:

Ի՞նչ է տեղի ունենում ինքնօտարումից հետո: Կյանքը շարունակում է իր բնականոն ընթացքը, սակայն երեխան այլևս առաջվանը չէ: Չկա այլևս այն ազատ երեխան, ով հավատացած է, որ իրեն սիրում են առանց պայմանների և պատրաստ են բավարարել ցանկացած կարիք: Երեխան ձեռք է բերել նոր ես, որը սակայն չունի նախորդի թեթևությունը: Այս անձն այլևս չի առաջնորդվում իր նախկին խանդավառությամբ, անկեղծ հույզերով ու զգացմունքներով, դրանց փոխարինելու են եկել արհեստածին զսպված հույզեր, որոնք կեղծ են իրենց հիմքում, քանի որ սնվում են ոչ թե հոգու խորքից, այլ գիտակցությունից: Սիրվելու բնականոն պահանջն ի վերջո արել է իրենը՝ ճնշումն այնքան է մեծացել, որ հանուն սիրված լինելու ամենաթանկ գինն է վճարվել՝ սեփական էությունից հեռացումը: Այժմ Երեխան իրեն պահում է այնպես, որ իրեն սիրեն, չպատժեն, ուշադրության արժանացնեն, այլ կերպ ասած՝ նրա քայլերն այլևս չեն բխում Է-ությունից, այլ տվյալ միջավայրում հավանություն ստացած սպասումներից ու պահանջներից: Այդ տարիքում երեխան դեռ չի գիտակցում, որ դաստիարակված ու հնազանդ պահվածքի շնորհիվ վաստակված սիրո մեջ նույնպես չարաշահում կա, քանզի նրան չեն սիրում որովհետև ինքը կա, ինչպիսին որ կա, այլ որովհետև իրեն պահել է ըստ սպասվածի, ըստ ընդունված պահանջների: Այն օրը, երբ այս գիտակցումը կփայլատակի նրա մտքում, կդառնա հաղթանակի օր՝ հոգեկան աշխարհի անբեկանելի շրջադարձի և իրական ինքնության հաղթանակի, նա կհասկանա, որ սերը շնորհ է, այլ ոչ թե վաստակ, որ ինքն ազատ է լինելու ինչպիսին կա ու հարկ չկա պաշտպանվել սեփական էմոցիաներից, կարիք չկա դրանք բուժելու, դրանցից պաշտպանվելու, այլ միայն պետք է դրանց շնորհիվ սեփական եսը կատարելագործել սովորել:

Վերքեր հասցնող փորձառությունները շատ են, այստեղ նշեմ դրանցից միայն նրանք, որոնք հետք են թողնում սեռականության վրա՝ ծնողների պատիժը մանկապատանեկան տարիքում դրսևորած սեռական բնույթի գործողություններ կատարելիս, հիմնականում՝ մանկական ձեռնաշարժություն, սեռական օրգանների զննում, շոշափում, սեռադերային խաղերում սեռային տարբեր իմիտացիաներ, ինչպես նաև՝ ծնողների սեռական հարաբերությանը ականատես լինելը, հոր կամ մոր կամ երկուսի հետ միաժամանակ օտարացած հարաբերություններ ունենալը, սեռական դրսևորումների հանդեպ ծնողի կողմից միաժամանակ հանդուրժող և պատժող վերաբերմունքների դրսևորումը, նարցիսային հոր կամ մոր ամբիվալենտ սերը, սեռական ոտնձգությունները, բռնաբարությունը, այդ թվում նույնասեռական բնույթի:

Խորը վերքեր ունեցող անձիք շատ հաճախ հասարակությանը ներկայանում են իբրև կարևոր և մեծ լրջություն ունեցող անձինք, հաճախ բարձր հասարակական դիրքեր են նվաճում, ձգտում են պաշտոնի, ճանաչման, փառքի: Նրանք բարեհաջող ամուսնանում են նույնքան մեծահամբավ այլ մարդկանց հետ: «Մեծ մարդ» դառնալով սակայն, հոգու խորքում, նրանք մնում են միևնույն խոցված երեխան, հավատալով, որ իրենք ոչնչություն են, տգեղ են, կեղտոտ, անարժեք: Հոգեկան աշխարհի մասնատվածության պատճառով այս մարդիկ միշտ ձգտում են ինչ-որ մեկի օգնությամբ իրենց ամբողջականության լրացմանը, նրանք անընդհատ իրենց պակասորդով են զգում, ու փնտրում են այդ պակսող մասը: Փոխհարաբերություններում ամեն ինչ անում են, որ գոհացնեն, հաճոյանան, հավանության արժանան, դուր գան: Այս մարդիկ ապրում են այլ մարդկանց կարծիքից կախված, հավանության արժանանալու գերության շղթաներում գամված՝ միայն թե սիրեն իրենց, միայն թե իրենք չմնան անպատասխան, անուշադրության մատնված, չգնահատված, ստվերում հայտնված:

Այս մարդիկ անկողնում վարվում են նույն կերպ: Նրանք ցանկություն են հայտնում, միայն այն ժամանակ, երբ իրենց ցանկանում են՝ ամեն ինչ անում են, որ իրենց մյուս անգամ էլ ուզեն, որովհետև սեփական ցանկությունը կեղտոտ և ամոթալի են համարում: Փոխանակ տրվելու սեռական հաճույքի ինքնաբուխ բերկրանքին, նրանք խաղում են կրքոտ զուգընկերոջ/զուգընկերուհու դերը, նմանակվում զանգվածային լրատվամիջոցների ստեղծած սեքսուալ կերպարին, որովհետև այդպես է սովոր վարվելու իրենց արհեստածին անձը:

Սեռական անզգայությունից պետք է անհապաղ ազատվել, քանի որ դա լուրջ խնդիր է՝ հղի բազում առողջական հետևանքներով: Ես-ի կորուստը, ես-ի անմնացորդ միաձուլումը զուգընկերոջը/ուհուն սիրո թվացյալ դրսևորում է, որով նրանք փարատում են իրենց հոգին և լցնում ներքին դատարկությունը, առանց հասկանալու, որ իրականում անգիտակցաբար պաշտպանվում են իրականությունից: Այդ դատարկությունը կարող է լցվել ամենատարբեր հիվանդություններով՝ սեռական զանազան դիսֆունկցիաներ, պրոմիսկուիտետ, թմրանյութերից կախվածություն, դեպրեսիա, տագնապային խանգարումներ, խուճապի գրոհներ, կպչուն-սևեռուն խանգարումներ, ֆիզիկական հիվանդություններ:

Խնդրի լուծումը հարկավոր է սկսել վերքի մշակումից, հետևելով վերքի մշակման բոլոր կանոններին: Նախ և առաջ պետք է սկսել ինքնախաբեությունից ի սպառ ազատվելով, այն ինչ օտար է, պետք է կտրել ու հեռացնել, թողնել միայն ինչպիսին որ կամ, լինեմ այդպիսինը՝ բոլոր թերություններով հանդերձ, ու դա չի նշանակում ազատ արձակել հակասոցիալ հակումներն ու մղումները, փոխարենը պետք է ընդունել, որ մարդն անկատար է ու պատասխանատու ինքն իր անձը վերաձևավորելու գործում: Չկա լավ ու վատ, կա մշտական ինքնաբարելավման, ինքնակատարելագործման ընթացք: Սեռական կյանքում անզգայացումից ազատագրումը տեղի է ունենում մերժելով կեղծ սեռային ինքությունը, զարգացնելով ներքին էրոտիկ կարողությունները, վստահելով սեփական բնազդային սեքսուալությանը, հրաժարվելով արհեստական միջոցներով խթանված սեքսուալությունից, վիրտուալ աշխարհից սնվող երևակայական պատկերներից, խուսափելով գնահատականներ տալուց և այդ գնահատականների հիման վրա դատողություններ անելուց, դադարել համեմատվելուց, չվախենալով ոչ հմուտ և անփորձ երևալուց, զուգընկերոջ/ուհու առջև վերքերն ու խոցերը բացելուց:

Սեռական չարաշահման հետևանքով առաջացած անզգայությունը սովորաբար այնպիսի սեքսոլոգիական խանգարում է, որը պահանջում է մասնագետի օգնություն, մի վարանեք դիմել մասնագետին, եթե գտնում եք, որ դուք ունեք այս խնդիրը:

Փակել

Նախ պետք է նշել, որ վախը մարդու կյանքում ունի շատ կարևոր դերակատարում: Այն մեր գոյապահպանության բնազդի գործիքն է: Բոլոր այն իրավիճակները, որոնք կյանքին սպառնացող վտանգ են կրում, ուղեկցվում են վախի զգացումով, որն ահազանգում է այդ վտանգի ու նրա լրջության մասին: Օրինակ՝ վախի շնորհիվ մենք կեր չենք դառնում գիշատիչ կենդանիներին, վայր չենք ընկնում բարձր հարկերից, չենք ուտում թունավոր սնկեր, անզեն չենք շրջում թշնամու տարածքում:

Այնուհանդերձ, պետք է իմանալ, որ բացի այս բնազդային վախից, կա վախի մի ուրիշ տեսակ, որը ոչ թե հարմարողական, այլ ախտաբանական բնույթ ունի և դրա վառ օրինակը սեքսուալ վախերն են, մասնավորապես ներթափանցումից ցավ ապրելու վախը: Սա կապված է սեռական կյանքի կամ տղամարդկանց հանդեպ ունեցած բացասական վերաբերմունքի հետ, որը սերմանվել է դեռևս մանկապատանեկան տարիքում: Մեզ հաճախ են ասել. «կօգտագործեն ու կթողեն, իրենց ուզածը միայն այդ է, դրանից հետո կհիասթափվեն» կամ «կուսազրկումը սարսափելի ցավոտ է, արյան հեղեղ է լինելու, շտապ օգնության կարիք կլինի, որպեսզի դրանից հետո ուշքի բերեն» Այս և նմանատիպ պատկերացումները ստեղծում են բացասական վերաբերմունք սեռական կյանքի հանդեպ և շատ բնական է ու միանգամայն հասկանալի, որ սեռական ինտիմության կիզակետում աղջիկը վախենում է և նույնիսկ սարսափի զգացում է ապրում: Տվյալ դեպքում մենք գործ ունենք մտային պատկերներով ստեղծված վախի հետ: Այստեղ հստակ պետք է գիտակցել, որ վախի և տագնապի զգացումները օդից չեն հայտնվում, այլ դրանց հիմքում ընկած են, իհարկե չգիտակցվող, աղավաղված պատկերացումները: Այլ կերպ ասած, վախը և տագնապը մտային պատկերացումների հետ նույնացման արդյունքն են:

Վախի պատճառով կուտակվող նյարդամկանային լարվածությունն ի վերջո հանգեցնում է ինտիմ կյանքի անհնարինության: Ակամա կծկվում են որովայնի և փոքր կոնքի հատակի մկանները, ոտքերի մկանները, հեշտոցամուտքի մկանները: Սա պաշտպանական ռեակցիա է ընդդեմ վտանգ սպառնացող իրավիճակի: Մարմինն այդ պահին կարծես թե պաշտպանվում է անտեսանելի թշնամուց` տապալելով թշնամու առաջխաղացումը: Սա կարգավորվում է նյարդային համակարգի վեգետատիվ հատվածով, որն աշխատում է անկախ մեր քմահաճույքից և տրամադրությունից: Ինչքան էլ աղջիկը հասկանում է, որ վախի հիմքում իր թյուր պատկերացումներն են ու ոչ իրատեսական սպասումները, միևնույնն է, չի կարող համոզել իր վեգետատիվ նյարդային համակարգին, որ սա գործառի իր հասկացածի հիման վրա, քանի որ ախտաբանական ռեակցիաներն արդեն ամրագրվել են: Հոգեմարմնական ախտաբանության առանցքում ընկած է հենց այս մեխանիզմը, որով հոգեկան ապրումները մարմնավորվում և դառնում են ֆիզիկական ախտեր և պահանջում են բժշկական միջամտություն:

Վագինիզմով տառապող աղջիկներին բնորոշ են մի քանի ընդհանրություններ, դրանցից կարելի է թվարկել մի քանիսը՝ սեռի ձևավորման հետ կապված հոգետրավմատիկ իրադարձություններ՝ հոր կամ եղբոր մահ, ընտանիքը լքած հայր, սեռական բնույթի չարաշահում, սեռական բռնություն, հոգեսեռական զարգացման հապաղում և հոգեսեռական ինֆանտիլություն, Մոխրոտի բարդույթ:

Վերջում նշեմ, որ կինը մեղավոր չէ, որ իր մարմինը չի ընդունում տղամարդու սեռական օրգանը, սա նրա կամքին հակառակ է տեղի ունենում, ոչ մի դեպքում չի նշանակում որ նա չի սիրում իր ամուսնուն կամ թաքցնում է իր կուսության բացակայությունը: Նաև թյուր պատկերացում կա, որ վագինիզմի պատճառը կուսաթաղանթի հետ է կապված, իբր թե շատ հաստ կուսաթաղանթ է, որը չի պատռվում: Կարիք չկա այցելել գինեկոլոգին՝ կուսաթաղանթի հատում իրականցնելու համար, ինչպես նաև ապարդյուն է այցելել նյարդաբանին՝ նյարդերը հանգստացնող նշանակումների համար: Վագինիզմը սեքսոլոգիական առողջական խնդիր է, որը ախտահարում է կանանց մոտ 20-45%-ին ըստ տարբեր վիճակագրական աղբյուրների, այն ունի բուժման հատուկ մեթոդներ, ինչպես ցանկացած այլ հիվանդություն: Եվ հիշեք Քաջարի մարդիկ նրանք չեն, ովքեր չեն վախենում, այլ նրանք՝ ովքեր հաղթահարում են իրենց վախը:

Փակել