Այսպիսով՝ միայն զգայարանների խթանումը բավարար պայման չէ մարդու սեքսուալ գրգռման համար: Սովորաբար մենք կենտրոնանում և շեշտը դնում ենք շոշափելիքի և ավելի նվազ չափով՝ տեսողական, ձայնային, համի կամ հոտառության զգայությունների վրա: Բայց ինչպես նշեցինք, գրգռվելու համար շատ ավելի մեծ նշանակություն ունի ոչ թե զգայության խթանումը, այլ այդ զգայությունների մտային իմաստավորումները: Եվս մեկ անգամ ընդգծենք, որ միտքը շատ ավելի վճռորոշ դեր է խաղում սեռական օրգանների նորմալ գործունեության համար, քան մեխանիկական գրգիռներն առանձին վերցրած: Ուստի ավելորդ է տարվել զուգընկերոջը/ուհուն «ճիշտ» գրգռելու կպչուն ձգտումով, այլ կարևոր է էմոցիոնալ կապը չընդհատելով ուշադրություն դարձնել, թե ինչ է ընկած սեռական փոխհարաբերման ենթատեքստում: Գրգռում է ոչ թե ինքնին շոյանքը, այլ դրա միտումը:

Սեքսուալ գրգռվածությունը՝ սեռական ակտի ընթացքում զգայական խթանման և բոլոր զգացմունքների ու մտքերի ամբողջականությունն է, դրական հանրագումարն այն ամենի՝ ինչ մտածում ենք, զգում և անում: Սեքսուալ գրգռումը ավելին է քան լորձաթաղանթների հպումը, ավելին է քան սեքսուալ երևակայությունները:

Ֆիզիկական, մեխանիկական գրգիռները նյարդային ուղիներով փոխանցվում են գրգռման օջախից դեպի ողնուղեղ, ապա գլխուղեղ և ի վերջո վերադառնում սեռական օրգաններին: Ցանկացած խոչընդոտ կարող է իջեցնել գրգռման մակարդակը և ի վերջո հանգեցնել սեքսուալ խանգարման և անբավարարվածության: Նման խոչընդոտ կարող է հանդիսանալ նյարդային կամ անոթային հիվանդությունը, հորմոնալ շեղումները, բնածին արատները, որևէ հիվանդություն կամ տրավմա, բժշկի կողմից նշանակված կամ ինքնուրույն ընդունած դեղորայք, վիրահատական միջամտությունը, հոգնածությունը, սթրեսը: Բոլոր թվարկածները կարող են ազդել նյարդային գրգիռները հաղորդելու և մշակման ենթարկելու օրգանիզմի բնականոն ընթացքի վրա: Սեքսուալ գրգռման խանգարման պատճառներից են նաև ալկոհոլիզմի, շաքարային դիաբետի և երիկամային անբավարարության հետևանքով առաջացող անոթային, նյարդային և հորմոնալ բարդությունները:

Եթե կասկած կա որևէ բժշկական խնդրի առկայության մասին, ապա անպայման պետք է մանրամասն բժշկական հետազոտություն անցնել, որպեսզի ճշտվի ախտորոշումը և բուժման համապատասխան կուրս նշանակվի: Սակայն պետք է նշել, որ երբեմն նույնիսկ ծանր ֆիզիկական խնդրի առկայության դեպքում, միայն մտքի հզոր ուժով հնարավոր է դառնում սեքսուալ զգայություն վերապրել: Կան դեպքեր, երբ անդամալույծին հաջողվել է նոր էրոգեն գոտիներ արթնացնել զգայունակությունը պահպանած մարմնի այլ հատվածներում:

Քանի որ զգացմունքերը և մտքերը ազդում են մարդու զգայական ընկալման վրա, ուրեմն՝ զգայությունը կլինի հաճելի այն դեպքում, երբ միտքը և զգացմունքերը նպաստեն դրան: Եթե տխուր ենք, զայրացած, նեղացած ենք կամ ուղղակի մտազբաղ, դժվար թե զգայական ընկալումները ստանան այնպիսի էրոտիկ երանգավորում, որը կբերի գրգռման ու սեռական հաճույքի: Այս դեպքերում այն ամենը, որ սովորավար մեզ սեքսուալ տրամադրվածություն էր ներշնչում, չեն ունենում նմանատիպ ազդեցություն և հակառակը՝ իջեցնում են սեռական ցանկությունը:

Եթե մենք զգում ենք, որ գրգռվել ենք և գիտակցում, որ այդ պահին անհամապատասխան վայրում ենք, ապա մեր զգայական վերապրումը կարող է թույլ լինել և այս դեպքում այն չի տանի դեպի սեքսուալ գրգռվածություն և օրգազմ: Ու հակառակը, եթե «ընդունված կանոնները խախտելու» գաղափարը գրգռում է մեզ, ապա այդ նույն զգայական ընկալումները այն աստիճանի ուժեղ կարող են լինել, որ հասցնեն օրգազմի:

Եվս մեկ դիտարկում` որոշ մարդիկ նշում են, որ իրենց էրեկցիան/լյուբրիկացիան ավելի արտահայտված է, երբ իրենք «գրգռողի», այլ ոչ թե «գրգռվողի» դերում են: Սա կարող է պայմանավորված լինել վերցնելու հետ փոխկապված պարտքի զգացման հետ, քանի որ գերիշխում է այն միտքը, որ պիտի (չգիտես թե ինչու) անպայմանորեն գրգռվես, երբ քեզ շոյում են: Խորը զգացմունքային կապի խթանումը կարող է ազատել պարտավորվածության զգացումից և նպաստել սեքսուալ ֆունկցիայի հաջող իրականացմանը:

Ցանկացած չլուծված էմոցիոնալ խնդիր ազդում է մեր զգայունակության վրա: Եթե անձը վախենում է մտերմությունից, ապա հնարավոր է, որ նա ավելի հեշտ գրգռվի ու հաճույք ստանա պատահական մարդու հետ սեռական կապ ունենալիս, ինչպես ասում են՝ մի գիշերվա ընկերոջ/ուհու հետ: Մարդիկ, ովքեր վախենում են վերահսկվելուց (կոնտրոլից), գրգռման դժվարություններ են ունենում պարտավորությամբ ամրագրված հարաբերություններում, բայց ոչ երբեք պարտավորություններից զերծ կապերի ժամանակ: Իսկ նրանք, ովքեր վախենում են մերժվելուց, կդրսևորեն ճիշտ հակառակ վարքային ստերեոտիպ՝ ավելի հեշտ կգրգռվեն, եթե «ԶԱԳՍ-ի թուղթ ունեն»:

Զզուգընկերոջ/ուհու հույզերը և պահվածքը նույնպես անդրադառնում են սեքսուալ գրգռման վրա: Բավական է հիշել ինչ ենք զգում, երբ մեր կողակիցը դրսևորում է ձանձրույթի, անտարբերության, սառնության նշաններ կամ էլ պնդում է, որ կինը անպայման պետք է հասնի օրգազմի: Ինչքան էլ նա շոյի, գուրգուրի կնոջը, միևնույն է այս դեպքում չի կարող հասցնել կնոջը օրգազմի: Որովհետև սեռական ակտն այս դեպքում կնոջ համար ունի բացասական ենթատեքստ, այսինքն՝ տեղի է ունենում տղամարդու սեռական ինքնահաստատման գործողություն, առանց հաշվի նստելու կնոջ համաձայնության հետ, դեռ ավելին՝ պարտադրելով, որ նա իր օրգազմով կնքի ինքնահաստատման այդ գործընթացը:

Սեռական գրգռման և օրգազմի խանգարումների պատճառներն այնքան տարբեր և անհատական են, ինչպես մարդը ինքն է: Հնարավոր է, որ միանգամից մի քանի գործոններ են միաժամանակ ազդում և թուլացնում սեքսուալ զգայունակությունը: Դրա համար, յուրաքանչյուր դեպք իր սպեցիֆիկ լուծումն է պահանջում, եթե խոսքը գնում է սեռական գրգռման անբավարարման մասին։

Փակել

Հարաբերությունը շարունակություն կունենա, եթե թույլ տրվի, որ կնոջ տառապանքը գոյության իրավունք ստանա: Ընդհանրապես, երբ հաշվի ես նստում մարդու հույզերի հետ, այսինքն՝ կիսում ես դրանք, մարդն իրեն թեթևացած է զգում և համարում, որ հարգված է: Հակառակ դեպքում, երբ փոխհարաբերությունների մեջ անտարբերություն ու արհամարհանք է, ու զուգընկերները չեն կիսում մեկը մյուսի հույզերը, նրանք աստիճանաբար հեռանում և օտարանում են միմյանցից: Իհարկե, սա չպետք է դառնա սեփական հույզերով զուգընկերոջը խեղդելու պահվածք, հույզը կիսել նշանակում է երկուսով մշակել այդ հույզը, որի նպատակն է ի վերջո դուրս գալ կամ վեր կանգնել այդ հույզից՝ տվյալ դեպքում՝ վիրավորանքից ու անցնել առաջ, ոչ թե մնալ այդ հույզի տիրապետման տակ:

Հարցի մյուս կողմն ամուսնու կատարած քայլի դրդապատճառներն են: Երբեմն խորը վերլուծություն կատարելիս կարելի է տեսնել, որ ամուսնու նմանատիպ քայլի հետևում կան մարդկային տեսակետից հասկանալի դրդապատճառներ, սակայն սա չի նշանակում, թե նա ճիշտ է արել՝ ցավացնելով կնոջը: Ու անգամ, երբ ամուսնու վարքը բխել է ներքին հարգելի դրդապատճառներից, ասենք՝ կնոջ անտարբերությունից կամ իր հանդեպ ոչ բավարար ուշադրություն դարձնելուց, միևնույնն է՝ պատճառած ցավը կարող է մեղմանալ միայն այն դեպքում, եթե նա իր կատարած քայլի համար ներում հայցի ու իր այդ նոր քայլով մաքրի նախորդի պատճառած դառնությունը:

Իսկ թե ինչքանով է ամուսնու արարքը սխալ՝ վիճելի է, որովհետև ճիշտ թե սխալ երկատումը անձի պաշտպանական մեխանիզմներից է, ուստի և՝ սուբյեկտիվ է: Բևեռային երկատումը միշտ հեռացնում է մեզ օբյեկտիվ իրականությունից, որն ավելի բարձր է ու վեր է կանգնում նեղ անձնական շահերից: Երբ ամուսինը առաջին կառուցողական քայլը կատարի՝ ընդունելով իր արարքի հետևանքները, ու ներում խնդրի պատճառած ցավի համար, հնարավոր կդառնա այնպիսի միջանձնային շփման տարածք բացել, որտեղ ոչ քննադատող հայացքով հարցի ուսումնասիրումը կարող է երևան հանել ամուսնու վարքի իրական դրդապատճառը, որը բնավ չի եղել կնոջը գիտակցված ցավ պատճառելը, այլ մի գուցե իրեն պակասող մասի որոնումը, այն պակասող մասի, որի փնտրտուքն ի վերջո նրան հանդիպացրել է մի նոր կնոջ հետ: Պակասող մասը սեռականի հետ որևէ կապ չունի, այլ ժամանակակից մարդու բզկտված հոգու հետևանքն է, մեր հոգիները միշտ ձգտում են ամբողջանալ և մագնիսական ուժի պես ձգում են այդ ամբողջությանը պակասող մասնիկները:

Հիմա անդրադառնամ բուն հարցին՝ ինչպե՞ս վստահել նորից: Երբ վստահում ես ու հույսերդ չեն արդարանում, ավելին, երբ թիկունքից հարվածում են, բնական է, որ դադարես վստահել: Վստահության չարաշահումը հանգեցնում է աշխարհից մեկուսանալուն, պարփակվելուն և ինքնամփոփ դառնալուն, ու սա միանգամայն հասկանալի է: Նորից վստահել նշանակում է համարձակություն ունենալ բաց սրտով շարունակել ապրել, համարձակություն ունենալ նորից բացել սիրտդ առանց հետևանքների մասին մտածելու: Սա համարձակություն է, քանի որ չգիտես ինչ կլինի ու չես կարող երաշխավորված լինել, որ նույնը չի կրկնվի, բայց կարևորն այստեղ ոչ թե այն է, թե կկրկնվի, չի կրկնվի, այլ սեփական համարձակությունը, որը նշանակում է իրավիճակի վերահսկողությունից հրաժարվելու քայլն անել: Եվ եթե ամենադժվար իրագործելի քայլն ամուսնու համար գիտակցված ներողություն խնդրելն է, ապա ամենադժվար իրագործելի քայլը խանդոտ ու կախյալ կնոջ կողմից ամուսնուն վերահսկելու ու իր ուզածով կյանքի իրադարձություններն ու իրողությունները դասավորելու դադարեցումն է: Միայն այս գիտակցումով զույգը կարող է նորից վստահություն զգալ հարաբերության մեջ, ինչը կարող է նոր հարաբերության սկիզբ դառնալ և իսկապես խորը միջանձնային հարաբերություններ ստեղծել:

Փակել

Այն հանգամանքը, որ տվյալ զույգի պարագայում ոչ միայն կինը, այլ նաև ամուսինն է իրեն «քրիստոնյա» համարում և իբր թե շարժվում քրոստոնյային հարիր կերպով, խիստ կասկածի տեղիք է տալիս։ Եթե իրոք քրիստոնյա լիներ, ուշադիր կլիներ կնոջ վիճակին, ոչ միայն սեռային հարցում, այլ ընդհանրապես, քանի որ «տեր լինել» չի նշանակում միայն սեռային տիրապետում, այլ ավելի համընդհանուր ուշադրություն կնոջ անձի նկատմամբ՝ որպես նախևառաջ մարդկային էակի։ «Քրիստոնյա» անունը դեռ բավական չէ այդպիսին իրոք լինելու համար։ Իրականում, քրիստոնեությունը տալիս է սեռային կյանքի իրական հավասարակշռության բազում բանալիներ, ուշադրություն՝ Քրիստոնեությունը, այլ ոչ քրիստոնյաները։ Իսկ հայերի մոտ առկա այդ խնդիրներն ավելի մուսուլմանական լծի դարերից մնացած ժանգն է և ոչ մի կապ չունի Քրիստոնեության հետ։

Միանշանակ կարող եմ պնդել, որ այցելուի սեռական առողջության խնդիրը Քրիստոնեության հետ չէ կապված, այլ սուրբգրային խոսքերի աղճատված և սխալ մեկնաբանությունների հետևանք է: Իսկ Նոր Կտակարանից մեջբերված հատվածը ամբողջությունից կտրվել է անգիտակցաբար։ Եվ իրոք, ինչո՞ւ է սխալ և հատվածաբար ընկալվում սուրբգրային խոսքը` կտրված իր ենթատեքստից, ամբողջությունից:

Նմանատիպ երևույթը, երբ իրականությունը ընկալվում է ոչ թե իր ամբողջության մեջ, այլ սուբյեկտիվ մասնատմամբ, (այսինքն մարդը ուշադրությունը կենտրոնացնում է իրական աշխարհի միայն մի կողմի վրա, անտեսելով դրան հակառակ մյուս կողմը, ենթատեքստից առանձնացնում է միայն իրեն հետքրքիր, իրեն շահավետ հատվածը), ծառայում է սեփական տեսակետի պաշտպանությանը և բխում է վերջին հաշվով ներքին անձնային խնդիրներից:

Տվյալ դեպքում կնոջ հուսահատ վիճակի պատճառը նրա հոգեսեռական զարգացման խանգարման արդյունք է` սեռադերային վարքի ձևավորման շրջանում (5-13 տարեկան հասակը) ամրապնդվել է գերդերային` հիպերֆեմինին պահվածքը, ինչն էլ հետագայում սեռական կյանքի մեջ արտահայտվում է սեռային մազոխիզմի նշաններով: Կնոջ կողմից մեջբերված Սուրբգրային հատվածը հենց այդպես է կտրվել իր ամբողջությունից, որովհետև առավելագույնս համահունչ է գտնվել և արձագանքել իր աղճատված սեռականությանը:

Սեռական ցանկությունների խնդրահարույց այս անհամապատասխանությունը, երբ ամուսիններից մեկը ավելի շատ է սեռական պահանջ զգում քան մյուսը, կնոջ և տղամարդու «ախտահարված» սեռականությունների բախման դինամիկ զարգացման արդյունք է և իբրև հիվանդություն ենթակա է բուժման, հակառակ դեպքում ռիսկային է երկրորդային նևրոտիկ ախտանշանների և այլ մարմնական խանգարումների առաջացման համար:

Ես այն խորը համոզման եմ, որ Քրիստոնեությունը կարող է տալ սեռային կյանքի հավասարակշռության պատասխանը, եթե անձը ներհայեցողության ընդունակ է և կարող է բուժել իր «վիրավոր» սեռականությունը Քրիստոնեական պատգամներով: Սակայն ինչպես վկայում է մեր կլինիկական փորձը սեռական խնդիրների ինքնաբուժումը հաճախ ձախողման ենթակա է, քանի որ ներհայեցողության ընթացքում անձը հաճախ հայտնվում է ինքնաանդրադարձման ծուղակում: Այստեղ հարկավոր է մասնագետի միջամտությունը, որը կարող է օգնել քրիստոնյային ազատվելու այդ ծուղակից:

Փակել